EuroChallenge Trabzonspor vs Giants

Op January 24, 2015, in Europese wedstrijden, door Larre

Opnieuw maakten drie fans de Europese verplaatsing van onze Giants mee, deze keer in het Turkse Trabzon waar Jean-Marie Pfaff ooit het mooie weer maakte aan de Zwarte Zee.

Istanboel & Trabzon, Turkije
Drie Giantsfans hadden 4 vluchten en een hotel vastgelegd met de bedoeling maandagavond onze Giants achterna te reizen naar Turkije. Amper 3 dagen voor vertrek kwam er per email slecht nieuws, Turkish Airlines had onze aansluitende vlucht van Istanboel naar Trabzon afgelast. Ze stelden voor om de maandagochtend vlucht naar Istanboel te nemen omdat die aansluitende vlucht naar Trabzon wel zou doorgaan, ofwel de hele trip kosteloos te annuleren.
De maandagochtend vlucht was voor ons geen optie wegens geen verlofdag, we gingen dan zelf maar op zoek naar een alternatieve vlucht van Istanboel naar Trabzon en gelukkig vonden we er nog eentje waardoor we tijdig op de wedstrijd zouden geraken. Maar Turkish Airlines moest hiervoor wel haar toestemming geven. Na enkele emails over en weer kregen we toestemming om maandagavond te vertrekken naar Istanboel en dinsdagochtend de aansluitende vlucht naar Trabzon te nemen. Oef onze trip kon toch nog doorgaan.

Maandagmiddag om 15h vertrokken we naar Zaventem waar we de vlucht van 18h10 moesten nemen, dat was toch het plan. Om 18h was er aan onze gate nog steeds geen vliegtuig te bespeuren en binnen 10 minuten zouden we al moeten opstijgen.
Om 18h40 zien we dan toch beweging aan onze gate, nu is het nog wachten tot iedereen is afgestapt en de kuisploeg klaar is. Om 19h15 zitten we eindelijk op onze vlucht en krijgen we de leuke melding van de piloot dat we nog tot 20h aan de grond zullen staan.
Achter ons zit een koppel met een kindje van zowat 2 jaar, terwijl we zitten te wachten tot we kunnen vertrekken begint dat kindje te huilen. Niks aan te doen dat gaat seffens wel over als we vertrekken denken we. Maar de serenade zou een volle drie uur duren, bovendien begint dat kindje ook nog eens te stampen met de voeten tegen onze zetel en dit voor de ganse vlucht, het enige wat er uit de ouders komt is: ssttttt stil maar en dat voor de volle 3 uren. Iets na middernacht staat onze vlucht aan de grond, oef we kunnen er eindelijk af maar wel met een punthoofd.
Aangezien onze aansluitende vlucht werd afgelast (gelukkig maar want door de vertraging hadden we ze toch niet gehaald) moeten we op zoek naar een hotel in Istanboel. Niet zo ver van de luchthaven vinden we een hotel, we nemen een taxi voor een rit van amper 10 minuten, maar wat voor een rit! Richtingaanwijzers worden niet gebruikt, rijvakken evenmin, iedereen bolt hier kris kras door elkaar, als je niet opzij gaat dan snijden ze je pas af. Gelukkig komen we heelhuids aan in het hotel, het is ondertussen al 01h15 en om 04h00 moeten we terug opstaan voor onze volgende vlucht te halen.

Ondanks het vroege uur slaagt men er opnieuw niet in om ons tijdig te laten vertrekken, positief is dat we met deze binnenlandse vlucht wel een beetje meer beenruimte hebben, negatief is dat het een ‘vettige’ vlucht zal zijn. Achter ons zit een Turk die het leuk vindt om de ganse vlucht te rochelen en andere vieze geluiden te maken, wat dan weer uitnodigend werkt voor de persoon naast ons die duchtig begint mee te doen, jakkes. Twee vluchten om snel te vergeten en met een vertraging van in totaal 6h komen we eindelijk aan in Trabzon.
We besluiten deze keer om geen taxi te nemen omdat we vanaf de luchthaven in de verte ons hotel zien liggen. Dat sloeg toch wel een beetje tegen want na 20 minuten stappen bereikten we pas ons hotel.

Het hotel zag er dik in orde uit, eerst ons even opfrissen en nog iets drinken in de bar om dan de stad te gaan verkennen. Maar dan begint het plots te regenen, aangezien we zeer moe zijn en geen zin hebben om vermoeid en ook nog eens doornat door de stad te gaan wandelen, besluiten we wat slaap in te halen en even op ons bed te gaan liggen. Voor we daar geraken komen we plots aan de inkomhal een Amerikaanse speler van Trabzon tegen, de mensen van de receptie hadden hem verteld dat er Giantsfans waren aangekomen. De speler kwam ons spontaan de hand schudden en liet ons weten dat indien we iets nodig hadden dat we dat altijd aan hem mochten vragen. Wij reageerden onmiddellijk dat het wel tof zou zijn dat hij zich vanavond tijdens de match wat zou inhouden, hij moest er toch mee lachen.
Hoog tijd om even te gaan rusten, gordijnen dicht en de oogjes ook, tot na amper een klein half uurtje we recht in ons bed zitten. Een enorm gejengel klinkt door luidsprekers, tis niet mogelijk op amper 100 meter van ons hotel is de moskee en één van de luidsprekers staat mooi naar onze kamer gericht. Daar gaat ons dutje en later zou blijken dat deze ‘gezangen’ zich om de twee uren herhalen.
Aangezien we niet naar de stad kunnen en een dutje er ook niet meer inzit, besluiten we maar iets te gaan eten in het restaurant van ons hotel. Na een grondige ontleding van de kaart bestellen we een groentensoepje en een Mexicaanse steak en dan is het wachten en wachten en … wachten. We hebben daar maar liefst drie uren gezeten voor dat soepje en een steak die meer weghad van een aangebrand lapje spek dat zo hard gebakken was dat het kraakte in je mond.

Gametime!
We gingen ons klaarmaken voor de wedstrijd en bestelden een taxi, op amper 10 minuten stonden we voor de mooie Hayri Gur Spor Salonu, een arena met 7.600 zitjes. Aangezien we er niet gerust in waren met de Turkse fans hadden we op voorhand met de club afgesproken dat van zodra we waren aangekomen aan de arena dat de club ons naar binnen zou loodsen, want we waren niet vergeten dat enkele weken geleden bij een EuroLeague match van het eveneens Turkse Galatasaray een bezoekende fan werd neergestoken met fatale afloop. Leo kwam ons persoonlijk halen samen met een steward en we kregen plaatsen toegewezen in het voor ons ‘veilige’ VIP-vak.
Onze driedubbele vlag die we voor Europese matchen altijd meenemen hingen we op achter onze spelersbank, die spelersbank was zelfs volledig afgeschermd met een ‘dugout’ zoals bij de voetbal. Dat beloofde niet veel goeds. Stewards en mannen in strak pak van de thuisploeg gaven ons al een vieze blik toen we met onze vlag bezig waren, toen wisten we nog niet waarom maar dat zal vlug duidelijk worden.
Ondertussen werden de poorten geopend en kwamen ook de Turkse ‘fans’ binnengestroomd, ze hadden ook massaal veel vlaggen bij en begonnen die ook op te hangen en toen … kregen ze ons in het oog. Er werd ons vanalles toegeroepen en heel veel met armen gezwaaid in onze richting, wij bleven braaf alles gadeslaan en werden er zeker niet vrolijk van. Enkele minuten voor de opworp werd door iemand van de thuisploeg onze coach aangesproken en het ging duidelijk over ons, Coach Paul deed teken dat we even moesten komen luisteren naar die kerel.
Dit was zijn eis: die Amerikaanse vlag moet weg want wij hebben veel hooligans en jullie zijn die aan het provoceren. Wij vielen compleet uit de lucht en vertelden hem dat de drie vlaggen aan elkaar zijn genaaid, dat de Belgische vlag voor onze 6 Belgen is, de Giantsvlag voor ons team en de Amerikaanse vlag voor onze 6 Amerikaanse spelers is en dat dit totaal niks met provocatie te maken heeft, trouwens jullie hebben zelf Amerikanen in jullie ploeg.
Toen zei hij dit: als jullie die vlag niet wegdoen dan kan ik jullie niet garanderen dat jullie hier veilig weggeraken. Dus wij het Amerikaanse deel van onze vlag losgemaakt en deze achter de andere vlaggen proberen te moffelen. Toen zei hij nog dat we na de match best zo lang mogelijk binnen moesten blijven totdat de hooligans zeker wegwaren.
Over de wedstrijd hebben jullie in de pers alles al kunnen lezen, dus daar gaan we niet over uitbreiden, we bereikten de rust met een 43-34 achterstand. We gingen even een cigaret roken op het balkon tussen al de Turkse fans die aan onze kant zaten (dit waren de kalmste van allemaal) en kregen van alle commentaar naar ons hoofd waar we niets van verstonden, maar aan hun gelaatsuitdrukking te zien was het niet veel moois wat ze ons toewensten. We gingen dan maar vlug terug naar onze veilige plaatsen in de VIP.
Na een knappe remonte in het vierde kwart leden onze Giants een 89-79 nederlaag.

Zoals ze ons gevraagd hadden bleven we zo lang mogelijk na de wedstrijd op onze plaatsen zitten, toen we zagen dat de arena leeg was -op stewards, politie en leger na- en ze de poorten begonnen te sluiten, waagden we onze kans om naar buiten te gaan. Onder begeleiding brachten ze ons naar de uitgang en dan was het toch even verschieten, niet alle Turkse fans waren al weg, er stonden nog tientallen hooligans met hoodies aan de poort, daar stonden we dan met 3 Giantsfans met voor onze bescherming zowat 25 stewards en daarachter de hooligans. Net op dat moment komt onze coach naar buiten voor een cigaret te roken, toen hij het tafereel gezien had zei hij ons terug naar binnen te gaan en we mochten geen taxi te nemen, we moesten mee met de spelersbus en naar het spelershotel om dan van daaruit een taxi te bestellen naar ons eigen hotel.
Toen onze spelers klaar waren, mengden we ons tussen hen en door een haag van stewards en politie konden we veilig naar de spelersbus. Er werd nog vanalles geroepen naar ons maar verder lieten ze ons gerust. Oef dit was echt wel een spannend moment geweest.

De volgende ochtend werden we om 05h40 gewekt door de luidsprekers van de moskee en onze terugvluchten verliepen deze keer normaal.
Dit was toch wel de gevaarlijkste trip die we ooit hebben meegedaan, gelukkig hebben we in het verleden telkens goede contacten gehad met de thuisfans en kunnen we dit als uitzonderlijk catalogeren. We kijken al uit naar onze volgende trip richting … Siberië.

 

  • Comexas Seafreight
  • Heavy

Reageer hier